Categorized as:

Gediplomeerd trailrunning trainer

Opleider, examinatoren en alle trainers die het examen hadden afgelegd (met succes!)

Op 20 november heb ik mijn diploma Trailrunning trainer basis (TRT1) gehaald. De locatie was op het prachtig gelegen terrein van scoutinggroep De Markesteen. Het examen verliep goed en ik zat er lekker in. Het doel van de training was om de lopers technieken aan te leren waardoor ze met meer zelfvertrouwen afdalingen konden uitvoeren.

Ik vond het jammer toen ik van de examinatoren hoorde dat ik mocht stoppen na een half uur, want ik was nog helemaal niet klaar en het ging net zo lekker 😉

Nu ga ik nadenken over het opzetten van clinics of cursussen. Wellicht ga ik een groep samenstellen om gezamenlijk voor een mooie trailwedstrijd te trainen. Heb je interesse, neem dan even contact met me op!

Graef Castricum Trail GPX Ultra 60

14 november liep ik de Graef Castricum Trail 60 km. Mijn zoon Simon was vrijwilliger, dus voor ons allebei ging de wekker al om 5 uur. De start van de trail was om 7 uur in Castricum. We waren keurig om 6.30 aanwezig bij AV Castricum. Simon werd meteen aan het werk gezet en ik kreeg m’n startnummer en tracker mee, omdat iedereen op de ultra-afstand op afstand kon worden gevolgd.

Bij de start kwam ik René Schoen tegen, met wie ik al veel mooie lange afstanden samen heb gelopen (de man in bolletjestrui). Ook andere bekenden kwam ik weer tegen. Wat dat betreft is de ultrawereld best klein en dat heeft ook wel z’n charme. Persoonlijk vind ik dat leuker dan massale wedstrijden met duizenden lopers.

Vanaf de start besloot ik niet al te snel weg te gaan en samen met René op te lopen. We hadden veel stof om bij te kletsen, dus de kilometers vlogen voorbij. Het eerste uur liepen we in het donker met hoofdlampje. Daarna werd het licht genoeg om zonder lampje verder te lopen. We liepen richting Egmond en gingen daar het strand op. Vanaf dat punt was de route niet meer aangegeven en moesten we verder navigeren op GPS op de handheld of horloge.

Het strand was goed te belopen en toen we eenmaal voorbij Egmond waren, gingen we weer het strand af richting de duinen. We liepen eerst vooral over gras, maar al snel kwamen de duinen en heuvels. Het was erg druk op het parcours met mountainbikers, maar als je je daar niet druk over maakt en elkaar de ruimte geeft, dan heb je er ook geen last van 😉

Voorbij Bergen stond een verzorgingspost waar Simon ook stond. Erg leuk vond ik dat. Na even onze flesjes te hebben bijgevuld met Tailwind en water konden we weer verder. Het parcours was mooi en we liepen nauwelijks verkeerd. Alleen in de buurt van het strand misten we een afslag, maar dat scheelde maar een paar honderd meter.

Mijn benen deden het prima en ik had niet veel last van m’n lies en heup. Na de verzorgingspost in het duingebied van Castricum bij 43 km weer alles flesjes gevuld en toen kwam het laatste deel van de wedstrijd. Tussen 45 en 55 had ik het gevoel te kunnen vliegen, zo lekker liep ik. Veel stukken herkende ik van de zwarte wandelroute van Castricum, die ik altijd de Hel van Castricum noem en al heel vaak heb gelopen.

Bij 51 km was nog een verzorgingspost, maar daar liepen we aan voorbij. Het ging goed en we hadden nog genoeg te drinken. Bij 55 km kreeg ik het ineens toch lastig. Was dit omdat ik wist dat ik er bijna was? René kon nu mij lekker op sleeptouw nemen en als je maar steeds je ene voor de andere voet blijft zetten, kom je vanzelf verder. Uiteindelijk kwamen we weer aan bij de atletiekbaan in Castricum. Er liep nog iemand voor ons en René riep dat we een sprintje moesten trekken om hem in te halen. Nou, een beetje versnellen lukte wel, maar niet met het tempo wat René ineens uit de kast trok!

Het lukte René om de loper voor ons in te halen, maar ik vond het wel mooi geweest zo en liep in vlot tempo over de finish. Daar stond Simon ons op te wachten om de tag van onze schoen af te knippen en de tracker uit het vest te halen. En daarna nog met Simon en René op de foto natuurlijk! Bij de finish zag ik ook nog Ruben Ruijgendijk en Alex Wegman, 2 Purmerenders die de 35 km liepen en ons onderweg al hadden ingehaald.

Al met al ben ik erg tevreden over hoe het ging. M’n benen hadden goed hun werk gedaan en ik was nog redelijk fris toen ik de finish over ging. En bovenal was het weer een prachtige omgeving om te lopen!

Berenloop marathon door weer en wind

Filmpje gemaakt door Duncan van der Zee

Vanmorgen ging om 6 uur al de wekker omdat de prachtige Berenloop op Terschelling op het programma staat. Om half acht pikte ik Barbara op en toen was het nog een uurtje rijden naar Harlingen.

Bij de boot kwam Robert Boersma ons gezelschap houden. Omdat we de langzame boot hadden, kwam ik helaas te laat bij de post bij de Brandaris op Terschelling waar ik mijn sportdrank kon afgeven voor de verzorgingsposten. Daarom maar besloten een flesje leeg te drinken voor de wedstrijd en één fles mee te nemen. Vlak voor de start kregen we door dat het stuk strand van 3 km uit het parcours was gehaald omdat het hoog water voor problemen kon zorgen.

Het was even de vraag wat ik nou aan moest doen. Er werd windkracht 6-7 verwacht en af en toe een bui. Uiteindelijk maar gekozen voor een korte broek, thermoshirt en een running shirt lange mouw. Ik had niet specifiek voor een marathon getraind, maar m’n trainingen gingen de laatste tijd best lekker, dus ik wilde wel proberen om mijn PR te verbreken op de marathon en onder de 3 uur 30 te lopen.

In het startvak vonden we Gizelle Rijnen, Jeroen Bijman en een maatje van hem. Dus we konden gezellig bijkletsen tot de start. Toen het startschot werd gegeven, ging een scheepshoorn af en dat was toch wel een mooi kippenvelmoment. We begonnen met de wind in de rug en ik wist dat we in de tweede helft de wind tegen zouden hebben. Ik koos er daarom voor om vlot te starten, want ik zou toch wel tijd verliezen in de tweede helft. Ik wilde m’n hartslag tussen de 150-158 bpm houden en dat lukte goed. De sfeer langs de kant was geweldig! Zo leuk om al die enthousiaste mensen langs de kant te zien met een muziekje erbij.

Na een kilometer of 17 begonnen we wind tegen te krijgen. Ik merkte meteen dat het tempo zakte, dus ik besloot bij een groepje lopers aan te sluiten zodat we konden wisselen met voorop in de wind lopen, terwijl de rest dan in de luwte liep.

Bij elke verzorgingspost nam ik een stuk banaan en bij 21 km begon ik uit m’n fles sportdrank te drinken. Dat was eigenlijk te laat. Ik heb nooit last van krampen, maar nu begon m’n rechterkuit toch verkrampt te voelen bij 25 km. Ik was bang dat dat kramp er echt in zou schieten, dus soms stopte ik even om mijn kuit een beetje los te masseren.

Ondertussen bleef de wind hard waaien en kwamen er flinke regenbuien over. Dat was wel pittig. Soms zag ik mijn loopmaatjes Hans en Esther langs de kant staat aanmoedigen en dat gaf toch steeds een flinke boost om te blijven lopen.

Aan het einde lukte het soms om nog wat tempo te lopen, vooral als ik lette op mijn looptechniek. De laatste kilometer was weer prachtig. Je loopt dat door straten met kroegen en veel mensen langs de kant die je naar de finish toe schreeuwen. Uiteindelijk kwam ik bij 3:39 minuten door de finish. Niet onder de 3:30, maar ik was gezien de omstandigheden toch tevreden met het resultaat.

Het was weer een prachtige dag op Terschelling!

Schoorl Duinentrail MudSweatTrails

Zondag 31 oktober liep ik de Schoorl Duinentrail van MudSweatTrails van 35 km. Ik weet inmiddels dat deze wedstrijden veel zand en heuvels bevatten, dus ik was voorbereid op een paar uur afzien! We werden niet teleurgesteld, want vanaf de start liepen we direct het mulle zand in. Na het zand kwamen de hoge duinen. Die kon ik redelijk belopen, want ik had in de voorbereiding van de Jungfrau Marathon al veel hoogtemeters gemaakt in Schoorl.

De route was weer erg mooi met een paar flinke duinen met mooie vergezichten. De zaterdag voor de wedstrijd had ik een opleidingsdag voor Trailrunning Trainer en de tips van die dag kon ik goed toepassen. De belangrijkste is ver vooruit kijken, zodat je je pad met de minste obstakels kunt uitstippelen. Dat ging goed, want ik ben geen een keer gestruikeld 😉

De laatste kilometers nog een regenbui gehad, dus nadat ik was gefinisht en het finishersbiertje in m’n handen kreeg gedrukt, ben ik me snel gaan omkleden om niet te veel af te koelen en naar huis gegaan. Het was weer een mooie wedstrijd in een prachtige omgeving!

Jungfrau Marathon – Interlaken Zwitserland

Zaterdagochtend om 5.15 ging in een pittoresk hotelletje in Interlaken m’n wekker af. De Jungfrau-Marathon stond op het programma die dag. Ik werd wakker met m’n maat Duncan in bed die ik vrijdagochtend in Arcen had opgepikt en die voor de gezelligheid mee ging.

Na een hoop getwijfel over wat ik nu aan moest doen of mee moest nemen, besloot ik maar te starten op straatschoenen in een t-shirt en een windjackje mee in m’n rugzakje. Het kon bovenaan best fris zijn op de berg. Ik moest tussen 6.45-7.15 m’n startnummer ophalen en om 7.45 starten. De start was op een voormalige vliegbasis even buiten Interlaken en de startnummers werden uitgegeven in een hangar. Maar eerst moest er nog een controle plaats vinden op identiteit en coronaveiligheid.

Vlak voor het startschot werd het Zwitsers volkslied gespeeld en toen konden we vertrekken. De vrijdag en zaterdagochtend had het geregend en de lucht was nog erg vochtig. Dus het duurde niet lang of het zweet gutste van me af. De organisatie gaf aan dat als je een marathon in 3 uur 30 minuten loopt, je deze in ongeveer 5 uur zou finishen, dus daar ging ik van uit. Ik had me voorgenomen om in het begin snel te starten omdat we aan het eind toch moesten klimmen en wandelen. Tot 25 km ging dat prima. Daarna kwamen de klimmetjes die voor een groot deel wandelend moesten worden afgelegd.

Ondertussen genoot ik van de prachtige omgeving, het lekkere weer (koel en een zonnetje, wat wil je nog meer!) en de supporters langs de kant (hop, hop, hop!). Vanaf 35 werd het echt zwaar over stijle paadjes met boomwortels. Daarna kwamen nog meer stijle hellingen met  steenpaden. Ik was blij met m’n trainingen op de lange, hoge duinen in Schoorl, maar merkte dat het voor dit klimwerk toch niet genoeg was.

Vlakbij de finish stonden doedelzakspelers om ons nog even op te peppen voor het laatste stuk. Ik hoorde Duncan boven aan de berg roepen om me aan te moedigen, dat hielp wel om door te blijven lopen. Ook het laatste stuk ging alleen maar omhoog, dus ik kwam wandelend over de finish in een tijd van 5:29:34. Ik had 2000 hoogtemeters gemaakt en was blij dat ik er eindelijk was!

Het was een onvergetelijke ervaring in een prachtige omgeving. Ik ben echt super blij dat ik gefinisht ben!

https://strava.app.link/Qn9zUwy3ujb

100 km Sri Chinmoy in het Amsterdamse Bos

Afgelopen zondag liep ik de 100 km van de Sri Chinmoy organisatie in het Amsterdamse Bos. Het was een zware race door het benauwde weer en maagproblemen onderweg. Ik had gehoopt dat het beter zou gaan, maar het is zoals het is. Toch 2e geworden bij de mannen 50-59, maar ik ben vooral supertrots op Barbara Zemering die 1e werd bij de vrouwen!

Relive ‘Van Purmerend naar Epe’

Relive ‘Van Purmerend naar Epe’

Elk jaar hebben we een familieweekend van mijn schoonmoeders tak in Hardenberg. Door omstandigheden was het dit jaar in Epe. Afgelopen zondagavond vroeg ik me af hoever dat van Purmerend zou zijn. Het bleek (kortste route) 93 km te zijn als je ging lopen. Dat is dus op loopafstand 😊 Ik had op Afstandmeten.nl een automatisch gegenereerde route gemaakt en achteraf bleek die écht heel mooi te zijn. Met een beetje bijstellen kwam die op 104 km uit. Daarna moest ik nog even uitzoeken waar watertappunten waren langs de route.Ik zou de weersvoorspellingen nog afwachten, maar eigenlijk werd dat steeds minder belangrijk. Ik zou wel regenkleding meenemen en zien hoe het gaat. Donderdag nog snel een regenjack gekocht bij Decathlon dat goed ademend zou zijn en gaan met de banaan!

Vrijdagochtend vertrok ik om 6 uur. Bij Watergang moest ik al m’n regenkleding aantrekken, want de lucht werd erg donker en ik wilde niet riskeren dat ik al na 10 km doorweekt zou zijn. Het regenjack was toch minder ademend dat ik gehoopt had en ik kreeg het flink warm. Na eerst mooie stukjes langs de ring A10 door het gras te hebben gelopen, heb ik op IJburg mijn regenkleding weer uit gedaan. Daarna kwam een mooie dijkroute richting Muiden met veel schapen(poep!) op de weg. In Huizen moest ik bij 44 km even zoeken naar het watertappunt, maar gelukkig heb ik die wel gevonden. Snel mijn 4 halve liter softflasks gevuld met Tailwind en water en toen weer door.

In Huizen liep ik nog door nieuwe woonwijken met kapitale huizen, dus daar keek ik m’n ogen wel uit. Ik stak de Stichtse Brug over en liep naar de Eemmeerdijk langs het Eemmeer. Daar merkte ik goed hoe hard het stormde. De wind kwam van opzij en schuin van voren en ik moest me echt schrap zetten. Die dijk was nog akelig lang, maar gelukkig kon ik bij 55 km weer de dijk af. Het was 12 uur en ik ging even wandelen en een Snickers eten.Ik kwam in een mooi bosachtig gebied terecht waar ik over onverharde paden verder liep. Via de Nijkerkerbrug kwam ik in Gelderland aan.

Bij de A28 werd ik naar een boeren klompenpad door weilanden geleid. Dat was lastig lopen, want het gras was behoorlijk hoog. Maar daarna werd ik beloond met een mooie bomenlaan en wat meer verharde ondergrond. Het stuk richting Putten was een beetje saai, want dat ging over een fietspad langs een provinciale weg. In Putten vond ik het watertappunt vrij snel, maar toen ik alles klaar had om water bij te vullen, bleek de kraan niet te werken. Dus ik kon alles weer inpakken en op zoek naar een horecagelegenheid. Gelukkig was er een vlak bij en daar kon ik alsnog mijn water bijvullen. Vlak na vertrek toch maar weer gestopt om het regenjack aan te trekken, maar de bui was snel voorbij, dus toen moest ik wéér stoppen om ‘m uit te trekken.

Vanaf Putten ging de route door bossen en over heiden. Dat waren echt mooie stukken met soms een flink klimmetje er in. Ik had flink last van de warmte, dus ik deed m’n hardloopshirt uit en ging verder in m’n thermo t-shirt. Bij 99,99 km nog een foto gemaakt van m’n horloge voor de Duivelse Uitdaging en als beloning kreeg ik daarna een paar kilometer losgelopen ruiterpad!

Na me daar doorheen te hebben geploeterd liep ik eerst een verkeerde afslag in en daarna liep ik helemaal verkeerd. Uiteindelijk toch het verborgen paadje gevonden waar ik wel in moest en toen ging het verder wel goed met de route. Het laatste stuk was toch flink langer dan ik had gedacht. Uiteindelijk kwam ik op m’n bestemming aan met 107 km op de teller. Het was een fantastische dag en ik heb weer mooie stukken van Nederland gezien. Heeft iemand nog een tip voor een hardloopregenjack wat redelijk het water buiten houdt, maar vooral niet al te warm is (met een rugzak om)?

https://www.strava.com/activities/5334599055

2x 25km in Schoorl

Vanmorgen om 8 uur vertrokken voor 2 rondjes van 25 km in Schoorl. Na het 1e rondje met 600 hoogtemeters kwam het 2e rondje met iets meer mul zand. Was erg leuk om met een gezellige groep onderweg te zijn😃

12